Het is inmiddels maart 2011 en we zijn 5 maanden verder.
Helaas zijn er nog niet veel cases hier besproken ondanks mijn oproep in een eerdere discussie. Daar zijn 2 cases gedeeld en er verder weinig anderen geweest die hun voorbeelden en toepassingen hier gedeeld hebben.

Door de werking van Social Media tijdens het afgelopen rampen weekend met de aardbeving en tsunami in Japan laait de discussie over gebruik en nut van Social media voor en door overheden weer op.
Gisteren avond in #DWDD was hiervoor aandacht.

Hoe zien de lezers en gebruikers van deze discussie dit?

Laten we daarover eens doorpraten en zien tot een zinvolle en bruikbare inzet van Social Media in vergelijkbare situaties te komen. Rampenbestreiding en vooral dan het voorkomen van leed lijkt mij toch de ultieme manier van Social.

Ben benieuwd naar jullie reakties.

Gr. Hans

President Obama  staat voor een open overheid. Die openheid betreft zowel zijn regering als de overheidsinstellingen in de VS. Met openheid wordt beoogd innovatie te stimuleren. Deze gedijt beter in een open omgeving waarin gezamenlijk wordt gewerkt aan het uitwerken van nieuwe ideeën. In een open omgeving kan iedereen bijdragen aan de vernieuwing van de natie. Openheid moet de democratie versterken en efficiency en effectiviteit in de regering bevorderen. Het gaat om het bewerkstelligen van het publieke vertrouwen op basis van transparantie, participatie en samenwerking.

De overheid moet transparant zijn. Transparantie bevordert de controleerbaarheid en geeft informatie voor burgers over wat hun regering doet. Het draait hier om het vrijgeven en benutten van overheidsdata. De VS wil snel informatie openbaar te maken in een vorm die het publiek gemakkelijk kan vinden en gebruiken. Overheidsinstanties moeten moderne (internet)technologie inzetten om gegevens over hun activiteiten en besluitvorming online en direct beschikbaar te stellen voor het publiek.

De regering moet participatief worden. Publieke betrokkenheid vergroot de effectiviteit van de regering en verbetert de kwaliteit van haar beslissingen. Kennis is wijd verspreid in de samenleving en ambtenaren moeten kunnen profiteren en toegang zoeken en krijgen tot deze kennis. Overheidsinstellingen moeten burgers meer mogelijkheden bieden om deel te nemen aan beleidsvorming. De kennis die is vergaard uit de samenleving moeten deze instellingen benutten om de regering te ondersteunen en te versterken.

De overheid moet samenwerkingsgericht zijn. Samenwerking bevordert de betrokkenheid van de burgers bij de overheid en de regering. Overheidsinstellingen moeten innovatieve instrumenten, methoden en systemen inzetten om de samenwerking op alle niveaus van de overheid en de regering met de non-profit organisaties, bedrijven en individuen in de particuliere sector te bevorderen.

Onze overheid zou een voorbeeld kunnen nemen aan het beleid van Obama en zich omvormen tot een slanke, open en moderne overheid. Kan de overheid zichzelf veranderen en in het eigen vlees snijden? Dat lijkt mij een onmogelijke opgave. De veranderingen botsen met de cultuur van het ambtenarenapparaat. Ambtenaren hechten aan controle en autonomie. Dat zie je bijvoorbeeld bij de afzonderlijke ministeries. Angst voor een te grote transparantie belemmeren de onderlinge samenwerking.

De veranderingen zullen van bovenaf afgedwongen moeten worden. Wie is de Nederlandse Obama?

De Nederlandse politie, met 60.000 medewerkers, is onderverdeeld in 25 regionale korpsen en het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD). Voor en door deze korpsen is in 2006 de voorziening tot samenwerking Politie Nederland (vtsPN) opgericht.
De vtsPN is de professionele partner voor diensten, producten en adviezen die de mogelijkheden van de korpsen en ketenpartners vergroten. De vtsPN helpt hen doeltreffend werken, om zo Nederland veiliger te maken.

De Nederlandse politie staat aan de vooravond van een grootse verandering. In het regeerakkoord wordt gesproken over het veranderen van het politiebestel, van regiokorpsen naar nationale politie. Ook voor de vtsPN zal deze aankomende verandering enorm veel impact hebben.

In deze discussie wil ik graag richten op de verandering voor het informatiemanagement, met name de uitvoerders, het operationele niveau. Een deel hiervan is op dit moment in de vtsPN georganiseerd, maar zal bij de te verwachten reorganisatie anders georganiseerd worden. Vraag is nu dan ook, waar?

Er zijn op dit moment drie serieuze opties:
1. Binnen het nieuwe politiebestel. Als organisatieonderdeel van de (nieuwe) politieorganisatie.
2. Binnen het veiligheidsdomein. Als organisatieonderdeel van het ministerie van veiligheid.
3. Binnen het Rijk. Als onderdeel van BZK, portefeuillehouder van het IT dossier.

Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar het RIjksbreed organiseren van een regieorganisatie op operationeel niveau. Hiermee komt kennis en kunde die nu “slechts” binnen de politieorganisatie wordt uitgenut beschikbaar voor de gehele overheid.

Is dit wenselijk, en zo ja, is het haalbaar?

Jeroen Eijskoot

Op zich is er natuurlijk niets mis met het vastleggen van de gemaakte afspraken, maar steeds vaker ondervind ik meer hinder dan gemak van deze contracten. Ze zetten mij in de samenwerking met mijn leverancier(s) steeds vaker in een houtgreep. Discussies gaan vaak niet meer over het probleem, maar over wie er verantwoordelijk of aansprakelijk is voor het ontstaan ervan. Dit komt de benodigde tijd en energie voor het daadwerkelijk samen oplossen van het probleem uiteraard niet altijd ten goede. Contracten zorgen voor een, soms zeer nodige, verzakelijking van de relatie tussen de opdrachtgever en haar IT leverancier(s). Om ervoor te zorgen dat deze verzakelijking niet te ver doorschiet en de samenwerking niet te bureaucratisch wordt is het dus zaak om de mensen aan elkaar te blijven koppelen en optimale samenwerking mogelijk te houden.Vele onderzoeken geven aan dat mensen alleen samenwerken als blijkt dat er voor het individu een bepaald gewin te halen valt uit de samenwerking. Dus, contracten afsluiten om de win-win situatie te
beschrijven in plaats van aansprakelijkheden te benoemen lijkt een goede richting.